บนพื้นที่เล็ก ๆ ประมาณ 3 ไร่เศษ ใกล้เทือกเขาบูโด-สุไหงปาดี หากดูผิวเผินจะคิดว่าเป็นป่าธรรมชาติ หากที่จริงแล้วเป็นสวนยางพารา ที่มีไม้ผล ไม้กินยอดนานาชนิด เช่น ผักหวาน กอแง ต้นแซะ เข็มป่า หมุย สะเดา กล้วย มังคุด ทุเรียน ลองกอง สะตอ เหรียง เนียง ลูกู มือแค จำปาดะ ละไม มะไฟ มะเฟือง ฯลฯ รวมทั้งไม้ใช้สอยจำพวก ต้นพลับพลา ไม้ตะเคียน เติบโตอยู่เต็มพื้นที่ แม้จะมีชนิดละ 2-5 ต้น แต่ก็ทำให้เจ้าของสวนได้เก็บผลผลิต และใช้ประโยชน์ได้ตลอดทั้งปี

เปาะจิ เจ้าของสวน มีความเชื่อ และปฏิบัติตามหลักศาสนาอิสลามอย่างเคร่งครัด ที่เชื่อมั่นถึงการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขของสรรพสิ่ง โดยกระบวนการการจัดการกันเองของธรรมชาติ ได้ลองผิดลองถูก ปลูกพืชต่าง ๆ เสริมในสวนยาง จนกลายเป็นเกษตรกรรมผสมผสาน หรือสวนสมรม จากข้อสังเกตที่ว่าต้นยางเองก็ต้องการธาตุอาหารอื่น ๆ เหมือนกันจึงจะเจริญเติบโตได้ดี และให้น้ำยางในปริมาณมากด้วย ท่านยังพบว่าต้นไม้แต่ละชนิดมีความต้องการแสงแดด น้ำ อาหาร และอาศัยอยู่ในสภาพพื้นที่ต่างกัน การเลือกพืชที่จะมาปลูกร่วมกับต้นยาง จึงต้องเลือกพืชที่มีลักษณะคล้ายคลึง กับพืชธรรมชาติที่เติบโตได้ในบริเวณนั้น การเรียนรู้ธรรมชาติจึงต้องเป็นเรื่องของการเข้าใจ ปฏิบัติ และเอาใจใส่ดูแล ให้เป็นระบบนิเวศที่เกื้อกูลซึ่งกันและกัน และประโยชน์สูงสุดจะได้กับเกษตรกรนั่นเอง